شش کشور.
شهرهای بی‌شمار.
یک زندگی.

در کردستان ایران بزرگ شدم — میان کوه و زبان و فرهنگ. اما ایران برایم هرگز یک ناحیه نبود. کیهانی بود که گذراندم.

کرمانشاه و بیستون — جایی که تاریخ در سنگ حک شده و هوا بوی هزاره‌ها می‌دهد. شیراز با باغ ارم — زیبایی‌ای که زبان را بریده. یزد — همه‌جا زرد، همه‌جا وقار، مردمانی با هوشی خاموش در چشم. اصفهان — نصف جهان، چنان که پارسیان می‌گویند. رشت و انزلی — باران، سبزه، زندگی با ریتمی دیگر. بلوچستان — مهمان‌نوازترین مردمانی که شناختم. چابهار و کیش — جزیره‌هایی چنان زیبا که باید دو بار نگاه کرد.

این جمله پایان نمی‌یابد اگر همهٔ جاهایی را که مرا شکل دادند نام ببرم.

و کردستان — کوه‌ها، مردم، سکوت میان دو جمله که بیش از هزار واژه می‌گوید.

ایران پیش از آنکه بدانم در حال شکل‌گیری‌ام، مرا شکل داد.

کردستان عراق تنها مکانی نیست — احساسی است که شرح نمی‌دهی، همراه می‌کنی. در اربیل، دهوک و سلیمانیه کار کردم، نفس کشیدم و فهمیدم از کجا آمده‌ام.

بغداد دیگر بود. آنجا خورشید زینت آسمان نبود — نیرویی بود که باید احترام گذاشت. بیش از پنجاه درجه. کار زیر آسمان باز. بی‌سایه، بی‌بهانه. فقط واقعیت.

به‌عنوان مترجم سازمان ملل در آنکارا، میان زبان‌ها و سرنوشت‌ها بودم — واژه می‌گفتم، امید نیز. کسانی که همه چیز را از دست داده بودند در سخنانم راهی می‌جستند.

ترکیه را نگذراندم — زیستمش. از جنوب به باخت، از شهری به شهر دیگر، نه آنکه برنامه ریخته باشم، که سرنوشت مسیر را کشید. هر شهر درسی. هر راه فصلی.

ازمیر زیبایی کنار دریا بود — پرصدا، زنده، عاشق خود. وان سکوت بود. سکوتی که سخن می‌گوید. ترابزون و گیرسون — هوا آنجا دیگر بود. سنگین‌تر، سبزتر، صادق‌تر. گویی کسی یادش رفته بود زمان را تند کند.

و آیدین — آیدین چون تکه‌ای بیگانه در دل ترکیه بود. شهری که کاملاً جایی نداشت. گویی نمی‌دانست به کجا تعلق دارد — و با بودنِ خود صلح کرده بود.

یونان مرا آرام و بی‌هیاهو دگرگون کرد. در SolidarityNow کار کردم و کنار کسانی بودم که همه‌چیزشان را از دست داده بودند.

ساحل‌ها چنان زیبا که غیرواقعی، گویی کسی کشیده. مردم دیگر زیستند — گویی ثانیه می‌شمردند، نه ساعت. بی‌تنش. بی‌عجله. زمان در حرکت آهسته.

تجربه‌ای که فراموش نمی‌شود. بر پوست می‌نویسد.

اقامتی کوتاه — اما لحظه‌ای مهم. نقطه‌ای که اروپا از ایده بودن بازایستاد و خانه شد.

آلمان پایگاه شد — نه آنکه سفر پایان یافت، که فصلی تازه اینجا آغاز شد. آموزش، تحصیل، پروژه، شرکت. شهری که مرا به چالش کشید و شکل داد.

اینجا MedScoutX، نشر کاردوخ و «شکست بی‌صدا» شکل می‌گیرند. اینجا می‌آموزم، پژوهش می‌کنم و می‌سازم. و اینجا نوشتن را ادامه می‌دهم — روی داستان خودم و آینده‌ای که می‌خواهم بسازم.