Έξι χώρες.
Αμέτρητες πόλεις.
Μια ζωή.

Μεγάλωσα στο ιρανικό Κουρδιστάν — ανάμεσα σε βουνά, γλώσσες και πολιτισμούς. Αλλά το Ιράν δεν ήταν ποτέ μια μόνο περιοχή για μένα. Ήταν ένας ολόκληρος κόσμος που διέσχισα.

Κερμανσάχ και Μπισοτούν — όπου η ιστορία χαράσσεται στην πέτρα και ο αέρας μυρίζει χιλιετίες. Σιράζ με τον κήπο Eram — μια ομορφιά που αφήνει άφωνο. Γιάζντ — παντού κίτρινο, παντού αξιοπρέπεια, παντού άνθρωποι με ήσυχη νοημοσύνη στα μάτια. Ισφαχάν — ο μισός κόσμος, όπως λένε οι Πέρσες. Ραστ και Ανζάλι — βροχή, πράσινο, ζωή σε άλλο ρυθμό. Μπαλουχιστάν — οι πιο φιλόξενοι άνθρωποι που γνώρισα. Τσαμπαχάρ και Κις — νησιά τόσο όμορφα που πρέπει να τα κοιτάξεις δύο φορές.

Αυτή η πρόταση δεν θα τελείωνε αν ονόμαζα όλους τους τόπους που με διαμόρφωσαν.

Και το Κουρδιστάν — τα βουνά, οι άνθρωποι, η σιωπή ανάμεσα σε δύο προτάσεις που λέει περισσότερα από χίλιες λέξεις.

Το Ιράν με διαμόρφωσε πριν καταλάβω ότι διαμορφωνόμουν.

Το Κουρδιστάν του Ιράκ δεν είναι απλώς τόπος — είναι αίσθημα που δεν εξηγείς, αλλά κουβαλάς. Στο Erbil, το Dohuk και το Sulaymaniyah δούλεψα, αναπνοήσα και κατάλαβα από πού προέρχομαι.

Η Βαγδάτη ήταν διαφορετική. Εκεί ο ήλιος δεν ήταν στολίδι στον ουρανό — ήταν δύναμη που έπρεπε να σεβαστείς. Πάνω από 50 βαθμούς. Δουλειά κάτω από ανοιχτό ουρανό. Χωρίς σκιά, χωρίς δικαιολογία. Μόνο η πραγματικότητα.

Ως διερμηνέας του ΟΗΕ στην Άγκυρα, στεκόμουν ανάμεσα σε γλώσσες και μοίρες — μεταφράζοντας λέξεις, αλλά και ελπίδες. Άνθρωποι που είχαν χάσει τα πάντα αναζητούσαν διέξοδο στα λόγια μου.

Δεν διέσχισα την Τουρκία — τη ζούσα. Από νότο προς δύση, από πόλη σε πόλη, όχι επειδή το είχα σχεδιάσει, αλλά επειδή η μοίρα καθόρισε τη διαδρομή. Κάθε πόλη ένα νέο μάθημα. Κάθε δρόμος ένα νέο κεφάλαιο.

Η Σμύρνη ήταν ομορφιά δίπλα στη θάλασσα — δυνατή, ζωντανή, ερωτευμένη με τον εαυτό της. Η Van ήταν σιωπή. Μια σιωπή που μιλά. Τραπεζούντα και Γκιρεσούν — ο αέρας εκεί ήταν διαφορετικός. Πιο βαρύς, πιο πράσινος, πιο ειλικρινής. Σαν κάποιος να είχε ξεχάσει να επιταχύνει τον χρόνο.

Και η Aydın — η Aydın ήταν σαν ξένο κομμάτι μέσα στην Τουρκία. Μια πόλη που δεν άκουμπαγε εντελώς πουθενά. Σαν να μην ήξερε πού ανήκει — και να είχε κάνει ειρήνη με το να είναι απλώς ο εαυτός της.

Η Ελλάδα με άλλαξε — ήσυχα, χωρίς ανακοίνωση. Δούλεψα στο SolidarityNow, βοήθησα ανθρώπους που είχαν χάσει τα πάντα.

Οι παραλίες ήταν τόσο σουρεαλιστικά όμορφες, σαν να τις είχε σχεδιάσει κάποιος. Και οι άνθρωποι ζούσαν αλλιώς — σαν να μετρούσαν το δευτερόλεπτο, όχι την ώρα. Χωρίς άγχος. Χωρίς βιασύνη. Ο χρόνος σε αργή κίνηση.

Μια εμπειρία που δεν ξεχνάς. Που γράφεται στο δέρμα.

Μια σύντομη παραμονή — αλλά σημαντική στιγμή. Το σημείο όπου η Ευρώπη σταμάτησε να είναι ιδέα και άρχισε να είναι σπίτι.

Η Γερμανία έγινε η βάση — όχι επειδή τελείωσε το ταξίδι, αλλά επειδή εδώ ξεκίνησε νέο κεφάλαιο. Εκπαίδευση, σπουδές, έργα, επιχειρήσεις. Μια πόλη που με πρόκαλεσε και με διαμόρφωσε.

Εδώ παίρνουν μορφή το MedScoutX, οι Εκδόσεις Kardokh και Η σιωπηλή ρήξη. Εδώ σπουδάζω, ερευνώ και χτίζω. Και εδώ συνεχίζω να γράφω — για την ιστορία μου και για το μέλλον.