Altı ülke.
Sayısız şehir.
Bir yaşam.

İran Kürdistanı’nda büyüdüm — dağların, dillerin ve kültürlerin arasında. Ama İran benim için hiçbir zaman tek bir bölge olmadı. İçinden geçtiğim koskoca bir evrendi.

Kirmanşah ve Bisotun — tarihin taşa kazındığı, havanın bin yılların kokusunu taşıdığı yer. Şiraz ve Eram Bahçesi — insanı sessiz bırakan bir güzellik. Yezd — her yerde sarı, her yerde onur, insanların gözlerinde sakin bir zekâ. İsfahan — Perslerin dediği gibi dünyanın yarısı. Reşt ve Enzeli — yağmur, yeşil, başka bir ritimde yaşam. Belucistan — tanıdığım en misafirperver insanlar. Çabahar ve Kiş — iki kez bakmayı gerektirecek kadar güzel adalar.

Beni şekillendiren bütün yerleri saysam bu cümle bitmezdi.

Ve Kürdistan — dağlar, insanlar, iki cümle arasındaki bin kelimeden fazlasını söyleyen sessizlik.

İran, şekillendiğimi bilmeden önce beni şekillendirdi.

Irak Kürdistanı yalnızca bir yer değildir — açıklamadığın, taşıdığın bir duygudur. Erbil’de, Duhok’ta ve Süleymaniye’de çalıştım, nefes aldım ve nereden geldiğimi anladım.

Bağdat farklıydı. Orada güneş gökyüzünde bir süs değil — saygı duyulması gereken bir güçtü. 50 derecenin üzerinde. Açık gökyüzünün altında çalışma. Gölge yok, bahane yok. Sadece gerçeklik.

Ankara’da Birleşmiş Milletler için tercüman olarak dillerle kaderlerin arasında durdum — yalnızca kelimeleri değil, umutları da çevirdim. Her şeyini kaybetmiş insanlar sözlerimde bir çıkış yolu arıyordu.

Türkiye’den geçmedim — Türkiye’yi yaşadım. Güneyden batıya, şehirden şehre; planladığım için değil, kader rotayı belirlediği için. Her şehir yeni bir ders. Her yol yeni bir bölüm.

İzmir deniz kıyısında güzellikti — gürültülü, canlı, kendine âşık. Van sessizlikti. Konuşan bir sessizlik. Trabzon ve Giresun — orada hava farklıydı. Daha ağır, daha yeşil, daha dürüst. Sanki biri zamanı hızlandırmayı unutmuştu.

Aydın ise Türkiye’nin ortasında yabancılıktan bir parçaydı. Tam olarak bir yere ait olmayan bir şehir. Sanki nereye ait olduğunu bilmiyor — ve yalnızca kendisi olmakla barışmıştı.

Yunanistan beni değiştirdi — sessizce, duyurmadan. SolidarityNow’da çalıştım, her şeyini kaybetmiş insanlara yardım ettim.

Plajlar gerçeküstü güzellikteydi, sanki biri onları çizmişti. İnsanlar da başka türlü yaşıyordu — sanki saat değil saniye önemliydi. Stres yok. Acele yok. Zaman ağır çekimde.

Unutulmayan bir deneyim. Deriye yazılan türden.

Kısa bir kalış — ama önemli bir an. Avrupa’nın bir fikir olmaktan çıkıp bir yuvaya dönüşmeye başladığı nokta.

Almanya üs oldu — yolculuk bittiği için değil, burada yeni bir bölüm başladığı için. Eğitim, üniversite, projeler, şirketler. Beni zorlayan ve şekillendiren bir şehir.

MedScoutX, Kardokh Yayınları ve Sessiz Kırılma burada şekilleniyor. Burada okuyorum, araştırıyorum ve inşa ediyorum. Ve burada yazmaya devam ediyorum — kendi hikâyem ve gelecek üzerine.