Şeş Welat.
Bajarên Bêhejmar.
Jiyanek.

Li Kurdistanê Îranê mezin bûm — di navbera çiyan, ziman û çandan de. Lê Îran qet tenê herêmeke ji bo min nebû. Cîhanek tevahî bû ku ez tê de derbas bûm.

Kermanshah û Bîsotun — cihê ku dîrok di kevir de hatiye kolandin û hewa bûyeka hezaran salan vedike. Şîraz û Baga Eram — bedewiyek ku meriv bêdeng dihêle. Yezd — li her derê zer, li her derê rûmet, mirov bi zîrekiya bêdeng di çavan. Îsfahan — nîv cîhan, wek Farsan dibêjin. Reşt û Enzelî — baran, kesk, jiyan bi rîtmeke cuda. Belûçistan — mirovên herî mêvandar ku heta niha nas kiriye. Çabehar û Kîş — giravên wusa bedew ku divê du caran binêrî.

Ev hevok dawî nabe ger ez hemû cihên ku min şêwe da nav bikim.

Û Kurdistan — çiyayên, mirovên, bêdengiya di navbera du hevokên de ku ji hezar peyvan zêdetir dibêje.

Îran min şêwe da berî ku ez bizanim ku ez tê şêwekirin.

Kurdistanê Iraqê ne tenê cîhek e — hestek e ku tu şirove nakî, lê hildigirî. Li Hewlêr, Dihok û Silêmaniyê min kar kir, nefes girt û fêm kir ku ez ji ku derê me.

Bexda cuda bû. Li wir roj ne sîtebariya li esmanê bû — hêzek bû ku diviya rêz lê were girtin. Zêdetir ji 50 derece. Kar li bin esmana vekirî. Bê sî, bê bahane. Tenê rastî.

Wek wergerê NYê li Ankarayê, ez di navbera ziman û qederan de mam — peyv diguherînim, lê herwiha hêvîyan jî. Mirovên ku her tişt winda kiribûn di peyvên min de rê digeriyan.

Ez Tirkiyeyê ne geriyam — jiyam. Ji başûr ber bi rojavayê, ji bajarek ber bi bajarekî din, ne ji ber ku min plan kiribû, lê ji ber ku qeder rê diyar kir. Her bajar dersa nû. Her rê beşa nû.

Îzmir bedewiya li deryayê bû — bi deng, zindî, evîna xwe. Wan bêdengî bû. Bêdengiyek ku diaxive. Trabzon û Giresun — hewa li wir cuda bû. Girantir, kesktr, rasttir. Wek ku kesek dema bilez nekiribû.

Û Aydın — Aydın wek parçeyek ji biyaniyê di nav Tirkiyeyê de bû. Bajarek ku bi temamî negihîştibû. Wek ku nizanibû ku li ku ye — û bi tenê bûna xwe aşitî kiribû.

Yewnanistan min guherand — bêdeng, bê ragihandin. Li SolidarityNow kar kir, alîkariya mirovên ku her tişt winda kiribûn kir.

Beravên wusa bedew bûn, wek ku kesek wan kişandibû. Mirov cuda dijiyan — wek ku çirke hejmart, ne saet. Bê stres. Bê lez. Dem bi hêdî.

Ezmûneyek ku meriv nayê jibîrkirin. Xwe di çerm de dinivîse.

Mayînek kurt — lê demek girîng. Nuqteya ku Ewrûpa rawestiya ku bibe raman û dest bi bûna malê kir.

Almanya bingeh bû — ne ji ber ku rêwîtiyê dawî bû, lê ji ber ku li vir beşa nû dest pê kir. Perwerde, xwendin, proje, şirket. Bajarek ku min şer kir û şêwe da.

Li vir MedScoutX, Weşanên Kardokh û Şikestina Bêdeng şêwe digirin. Li vir dixwînim, lêkolîn dikim û diafîrim. Û li vir dinivîsim — li ser çîroka xwe û pêşerojê.